Reisverslag: een week aan de slag in de Roma-wijk in Cluj, Roemenië

Met dit verslag wil ik (Ruben) een indruk geven van mijn beleving van de week in Cluj-Napoca, Roemenië. Het is een redelijk lang reisverslag geworden. Vergeef het mij. Soms schieten woorden je te kort om iets te beschrijven. Dat deed het in eerste instantie bij mij ook. Maar soms is het ook zo indrukwekkend dat je elk detail het liefst zou delen. Wees niet bang; ik heb geprobeerd me te beperken tot de grote, naar mijn mening, belangrijke lijnen. Maar toch is het een aardig verhaal geworden.

Mocht je dit een te lang verhaal vinden, dan kun je ook een fotoalbum bekijken op onze foto’s pagina.

Ik hoop dat je dit met plezier leest. En als je reacties hebt kun je mij altijd bereiken op  Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

21 oktober 2012 om 11:00 – Het kerkplein van onze kerk is veranderd in een kippenhok. Er vertrekt groep mensen naar Roemenië. Wat een chaos. Sinds enkele jaren gaat er met enige regelmaat een groep mensen uit onze kerk naar Roemenïe om onder leiding van Stichting Help Straatkinderen als vrijwilligers aan de slag te gaan bij de verschillende bouwprojecten in de wijk waar de armsten van Roemenië wonen.: De Roma.

Dit jaar is de groep 26 man/vrouw groot. In totaal 7 auto’s. Een hele verplaatsing dus. 1 Auto moet binnen het eerste half uur met pech afhaken. Dat wordt dus proppen in de overige auto’s. Een aantal auto’s vertrekt alvast als een speer naar Dortmund om ervoor te zorgen dat er sowieso enkele mensen het vliegtuig halen. Flink sjezen dus. We zijn uiteindelijk allemaal op tijd om in te checken en te boarden. We kunnen nu nog maar op één manier terug en dat is geen fijne (eerste keer vliegen voor mij).

Zondagavond komen we aan in het hotel en decadent als we zijn plunderen we (letterlijk) eerst de geldautomaten om ’s avonds een welverdiend drankje te kunnen nuttigen, grotendeels onwetend wat ons nog staat te wachten deze week.

22 oktober 2012 om 7:25 – Ik ontwaak en doe mijn oordoppen uit, dankbaar dat ik ze mee had. Her en der gaat een alarm af. De eerste klusdag. Ondanks het vroege uur heeft iedereen zin in deze eerste klusdag. Na het ontbijt om 7:45 uur, vertrekken we om 8:25 uur richting Stichting Charis om daar onze taken in ontvangst te nemen. Het groepje waarin ik mij mag begeven, onder leiding van Dick de Boer, gaat kachels plaatsen, een andere groep gaat een dak slopen en een groep gaat schilderwerk aan huizen verrichten. Het is de bedoeling dat er deze week 5 kachels worden geplaatst, een dak wordt vervangen, een huis wordt opgeknapt en huisjes worden geschilderd.

Deze week gaan er elke dag enkele mensen naar de vuilnisbelt bij Cluj-Napoca, Pata Rat. Op Pata Rat werden elke dag 125 voedsel-zakjes uitgedeeld aan kinderen die op de vuilnisbelt leven. Rond 16:00 uur komen wij de Pata Rat-gangers tegen. Wat een indruk heeft het op ze gemaakt. Geëmotioneerd doen ze één voor één het verhaal over kinderen die leven op een vuilnisbelt waar ze plastic, koper en ander waardevol afval zoeken om te verkopen en zo te overleven. Sommigen hebben niet eens een broek om aan te trekken. Onder de indruk en geraakt door hun verhaal sluit ik deze toch mooie klusdag af. We hebben immers 3 gezinnen blij kunnen maken met een nieuwe kachel; er is een begin gemaakt met de opbouw van een nieuw huis (nadat het dak was verwijderd stortte er iets meer in, geen paniek!) en een huis staat al bijna helemaal in de grondverf. ’s Avonds tijdens en na het eten doet iedereen zijn verhaal van deze eerste dag.

23 oktober 2012 De werkzaamheden gaan in volle gang door. Mijn groep, de kachelgroep, wordt opgesplitst. Een gedeelte gaat de dames helpen met het schilderwerk, anderen sluiten zich aan bij de bouw van het huisje, Erik en ondergetekende storten zich op het opknappen van een huisje van 3,5 bij 4 meter waar 11 (ELF!) mensen wonen.Vandaag slopen we het (kapotte) raam eruit en vervangen dit door een goed geïsoleerd exemplaar.  En daarna moet het afgewerkt worden. Verder werken we de gisteren geplaatste kachels af.

De andere groepen zijn ook lekker bezig. Er is inmiddels begonnen aan de heropbouw van de ingestorte gevel. Er is een strakke planning voor het op te bouwen huisje. Er wordt veel met beton gewerkt wat uiteraard tijd nodig heeft om uit te harden. Er wordt weer geschilderd en ook vandaag is er weer een groep naar Pata Rat geweest om de kinderen daar eten te geven.

24 oktober 2012 –Deze dag ging iedereen verder met zijn klussen. Erik en ik hebben de deur in ons projecthuisje vervangen. Dat ging niet helemaal van een leien dakje. We zijn er deze hele dag bezig mee geweest. Bij de herbouw van het huisje werd vandaag hard gewerkt om te zorgen dat de “platte” dakconstructie erop kon. Deze constructie bestaat uit balken die in een bekisting rusten waarna deze werd volgestort met beton. De schilderploeg is deze dag begonnen aan het tweede huisje (als ik het goed heb). En wederom werd er brood uitgedeeld op de vuilnisbelt. ’s Avonds ging “de iPad” rond met daarop het eerste fotomateriaal. Een goede vorm om te proberen alles een plaats te geven. De beelden van Pata Rat waren vooral erg indrukwekkend. Morgen ga ik daar naartoe. Ik zie er redelijk tegenop.
Deze avond houden we met onze groep een kerkdienst in het gebouw van Charis. Wat een avond! Mooie liederen die stuk voor stuk ineens tot leven kwamen. “Troanetrekkers” werd er al gegrapt. En tranen kwamen er. Daarna is er Marien die zijn (levens)verhaal doet. Erg mooi en inspirerend. Alwéér een hoogtepuntje in de week.

25 oktober 2012 om 7:25 –Die verrekte wekker komt veel te vroeg als je eindelijk een behoorlijke nachtrust hebt. Aan het ontbijt hoor ik dat er van alles geprobeerd is om mij de afgelopen nacht wakker te krijgen. Maar nee hoor, mijn slaap en oordoppen overwonnen alles! Vandaag gaan wij naar de vuilnisbelt. Fijn dat ik met zes goede vrienden kan gaan en met mijn nieuwe vriend Marcel. Maar eerst werken Erik en ik verder aan het huisje. Vandaag staat de zolder op de planning. Deze moet winddicht worden.We moeten zuinig zijn met materiaal, daarom meten we op locatie eerst de zolder op en bij Charis tekenen we alles uit en het zaagwerk doen we het ook bij Charis. Vervolgens verplaatsen we alles naar het huisje en bevestigen het. En HOERA! het past meteen.  Voor de lunchpauze zit de voorgevel met een mooi luikje (op verzoek van de bewoners) erin. Na de lunch vertrekken we naar Pata Rat. We krijgen eerst enige uitleg op een andere locatie op de vuilnisbelt. Hier werken Frank en andere medewerkers van ProRomi (link naar ProRomi). Er is zelfs een soort van cultuurcentrum gebouwd waar tienerprogramma’s en dergelijke gehouden worden. Hier krijgen we al een goede indruk van hoe het er uit gaat zien. Als we allemaal in de bus zitten om richting de uitdeel locatie te gaan proberen enkele kinderen via de achterdeuren wat voedselpakketjes te veroveren. Je ziet iets ondeugends in hun ogen en tegelijkertijd ook keiharde overlevingsdrang.Na een tochtje waar de vering van de Bus flink op de proef wordt gesteld komen we op onze uitdeel locatie. Het valt mij op dat het er best gemoedelijk aan toe gaat. Je ziet heel schokkende dingen, maar tegelijkertijd ben je blij dat je iets kunt doen. Nadat we een aantal liedjes met ze hebben gezongen en ieder kind een plekje op een zeiltje heeft, kunnen we beginnen met uitdelen.

De kinderen proberen op allerlei manieren aan extra voedselzakjes te komen. Om dat te voorkomen zijn er twee mensen die uitdelen, een aantal die bevoorraadden en anderen de opletten of het eerlijk gaat. Zakjes verdwijnen al gauw onder de jassen en smekende ogen vragen je om een zakje. Goed opletten dus. Het gaat allemaal voorspoedig. Erg voorspoedig blijkt achteraf. Ik ervoer het als heel schokkend, maar het blijkt dat we de makkelijkste dag hadden. De kinderen waren erg gehoorzaam. Ik ben daar dankbaar voor.

Maar het was goed om het gezien te hebben en als de mogelijkheid er is zou ik er toch graag weer naartoe gaan.

26 oktober 2012 –De laatste (officiële) klusdag. Vandaag is het voor Erik en mij stuc-dag. We gaan de buitenkant van het huisje stuccen. We beginnen vol goede moed en worden, gelukkig, door de vele Roma geholpen. Dit is vrij bijzonder. Van Henk, Marcel en Marien horen we dat het zeldzaam is dat ze helpen. Ach misschien inspireert God ze, door middel van ons om te helpen, schiet er door mij heen.

Het stuccen gaat redelijk voorspoedig. We leren zelfs op z’n Roemeens stuccen. Muur volsmijten met cement, gladstrijken en waar nodig nog voller smijten. Dat smijten levert de eerste paar keer dat wij het proberen lachwekkende taferelen op. En na dat smijtwerk hadden we een stuk minder publiek. We gooiden wel eens wat mis… En als je hoeken doet moet je goed opletten of er iemand om de hoek staat als je gooit, of niet Marcel? :p Vrijdagmiddag was het huis dus gestuct. Daarna heb ik het andere team geholpen om het plafond (gipsplaten) er nog in te knallen. Rond 19:00 uur waren we klaar. Moe en voldaan. Vrijdagmiddag was er een groep bezig om het kinderprogramma te verzorgen en vrijdagavond was het tiener programma (voetballen of make-uppen) en

27 oktober 2012 –Gisteren kon je aangeven of je ook op zaterdag(morgen) nog wilde klussen. Ik heb met Dethlef en Marcel ons huisje afgewerkt. Het was vooral binnen veel afstuccen/afwerken. In een huisje van 3,5 bij 4 meter met een loeiende kachel hadden we het lekker warm. Maar de vrouw des huizes verzorgde ons goed met heerlijke sinas (?). Om een uur uur of 11 waren we klaar. Rond de lunch waren alle (geplande) werkzaamheden klaar.

Wat we gedaan hebben:

1 huis gebouwd
2 huizen geschilderd
1 huis winterklaar gemaakt
5 kachels geplaatst
120 kinderen op de vuilnisbelt 5 dagen lang te eten gegeven.
Veel liefde en aandacht mogen delen
En nog veel meer…
’s Middags was het tijd voor ontspanning. Wie wilde kon Cluj in om de toerist uit te hangen. Dat heb ik gedaan. ’s Avonds zijn we met een groepje naar het winkelcentrum in de buurt geweest.

Later op de avond gebeurde er iets heel moois. Iedereen die nog wakker was deed zijn ding. Iedereen bereidde zich voor op het vertrek de volgende dag en op een afsluiting van een mooie week. Tot Loïs voorstelde om God op te zoeken in gebed. Vervolgens hebben we ruim een uur, snotterend, snikkend, koukleumend allemaal ons hart bij God uitgestort.

God kwam naar ons toe toen wij Hem het hardst nodig hadden. Wat een mooie ervaring was dat! We zijn die avond dichter naar elkaar toegegroeid, denk ik. Wat was het een mooie week en wat was het een zegen om deze week zo met elkaar af te kunnen sluiten. Zittend op een dakterras vol met plassen van de vele regen die dag. Alleen elkaar en God om onze toevlucht bij te zoeken.

28 oktober 2012 om 18:00 – We worden na een voorspoedige reis bij de kerk opgewacht door een hele gemeente. Het is fijn om weer thuis te zijn. Maar het gemis begint ook meteen. Een week van schakelen ligt voor ons.

5 november 2012
Ruben Marissen
Bron: http://eudokiakerk.nl/blog/2012/11/23/reisverslag-roemenie-clu-oktober-2012/